Achtergrond

Mensen die een geweldsmisdrijf hebben gepleegd, zijn eerder in hun leven vaak ook zélf misbruikt, mishandeld of verwaarloosd. Met andere woorden; daders zijn vaak ook slachtoffer. Het omgekeerde geldt ook. Mensen met complexe traumastoornissen verwaarlozen soms hun eigen kinderen, of maken zich schuldig aan mishandeling. Een ongemakkelijke waarheid. De samenleving ziet mensen het liefst als dader óf slachtoffer.

Daders en slachtoffers worden vaak lijnrecht tegenover elkaar gesteld. In de maatschappij, waar boze, bezorgde burgers de straat op gaan als een pedofiel na een lange gevangenisstraf wordt vrijgelaten. In het recht, waar de advocaten van daders en slachtoffers twee onverenigbare werkelijkheden voor de rechter verdedigen. En in de hulpverlening, waar de behandeling van daders en slachtoffers uit twee grotendeels gescheiden domeinen bestaat. De forensische psychiatrie richt zich vrijwel uitsluitend op het verkeerde gedrag van delinquenten (daders), terwijl de behandelingen in traumacentra en praktijken zich vooral richten op het slachtofferschap van getraumatiseerde mensen (slachtoffers).

Het congres Dader & Slachtoffer stelt de begrippen ‘dader’ en ‘slachtoffer’ ter discussie. Deelnemers worden uitgedaagd de tegenstelling te overstijgen. Daarbij worden ongemakkelijke vragen niet geschuwd. In hoeverre houdt de gescheiden behandeling van daders en slachtoffers daderschap en slachtofferschap in stand? Hoe maken heersende culturele, maatschappelijke en professionele opvattingen mensen tot dader of slachtoffer? Welke rol speelt de rechtsgang?

Een brede, realistische kijk op daderschap en slachtofferschap verbetert de hulpverlening en behandeling. Het Congres creëert daarom volop uitwisseling. Tussen theorie en praktijk. En tussen forensisch hulverleners en traumabehandelaars; zij leren van elkaar en slaan zo bruggen tussen elkaars professionele wereld.

Direct aanmelden